11:03 π.μ.
Η Ελληνίδα που κέρδισε τον ρόλο στην ταινία του James Bond αποκαλύπτεται
Για τη ζωή της στο Λονδίνο, το ρόλο της δίπλα στον Daniel Craig στην ταινία «James Bond», αλλά και το αν...σκέφτεται να επιστρέψει στην Ελλάδα, μίλησε η Τόνια Σωτηροπούλου.Η ελληνίδα καλλονή που θα τη δούμε στο πλευρό του «James Bond» τον Νοέμβριο, όπου θα υποδύεται το κορίτσι του, μίλησε με τα καλύτερα λόγια για την γνωριμία της με τον Daniel Craig:«Ο Daniel Craig είναι εξαιρετικός. Είναι αξιολάτρευτος. Από τους πιο όμορφους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Όχι μόνο εξωτερικά. Είναι πάρα πολύ καλός! Χαμηλών τόνων. Απλά συνεργαστήκαμε και γνωριστήκαμε. Ήταν μια πάρα πολύ ωραία εμπειρία».Τα τελευταία τρία χρόνια, μένει μόνιμα στο Λονδίνο, όπου και κυνηγά το όνειρο της να γίνει ηθοποιός. Πώς κατάφερε να πάρει το ρόλο;«Έχω ατζέντη, περνάω κάθε εβδομάδα από οντισιόν, κάποιες κάθονται, κάποιες όχι, και ήμουνα πάρα πολύ τυχερή που πήρα αυτό το ρόλο».Και συνεχίζει, στέλνοντας το δικό της μήνυμα:«Περίμενα να πάρω τη δουλειά αυτή. Αν δεν έχεις σαν στόχο ότι αυτό το πράγμα θα το κάνω, και άμα είσαι ανασφαλής, μειώνεις τις πιθανότητες να κατακτήσεις το όνειρο σου. Απλά το διασκέδασα».Τι την έκανε όμως ν΄αφήσει την Ελλάδα και να εγκατασταθεί μόνιμα Λονδίνο;«Πήγα χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θα συμβεί. Ήθελα να πάω εξωτερικό να μείνω, να αλλάξω την νοοτροπία μου, να γνωρίσω διαφορετικούς ανθρώπους, και αποφάσισα να μείνω. Το Λονδίνο είναι το σπίτι μου. Και η Αθήνα το ίδιο, αλλά η βάση μου είναι εκεί».Όσο για το αν σκέφτεται να επιστρέψει Ελλάδα; ούτε λόγος!«Η ζωή μου ανήκει στο Λονδίνο. Είναι η πραγματικότητα μου. Δεν θα το άλλαζα με κάτι που είχα πριν. Δεν σνομπάρω την Ελλάδα. Λατρεύω την Ελλάδα. Απλά θεωρώ ότι λειτουργώ καλύτερα εκεί ως άνθρωπος και ηθοποιός!»Πηγή: tsekouratoi
12:20 π.μ.
Αθήνα: Κατέληξε το βράδυ της Τρίτης, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν έπειτα από τροχαίο, ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μεταφέρθηκε σοβαρά τραυματισμένος σε νοσοκομείο του Φαλήρου έπειτα από τροχαίο ατύχημα που συνέβη στις 7 το απόγευμα της Τρίτης στον περιφερειακό δρόμο της Δραπετσώνας.
Ο σκηνοθέτης βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα και τη στιγμή που διέσχιζε το οδόστρωμα, μετά το πρώτο τούνελ του περιφερειακού, παρασύρθηκε από ιδιωτική μοτοσικλέτα που οδηγούσε ειδικός φρουρός
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ίσως ο πιο γνωστός Έλληνας κινηματογραφιστής στο εξωτερικό, γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1935 στην Αθήνα όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.
Το 1961 μετέβη στη Γαλλία όπου σπούδασε φιλοσοφία και κινηματογραφική τέχνη. Από το 1964, όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, ασχολήθηκε αρχικά με την κριτική και αργότερα με την σκηνοθεσία.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του ήταν η «Αναπαράσταση» (1970) που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης και σε ξένα φεστιβάλ.
Τη δεκαετία του 1970 σκηνοθέτησε μερικές από τις πιο γνωστές ταινίες του: τις «Μέρες του ‘36» (1972), τον πολυβραβευμένο «Θίασο» (1974) και τους «Κυνηγούς» (1977). Ο «Μεγαλέξαντρος» το 1980 απέσπασε το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία.
Ακολούθησαν το «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984), ο «Μελισσοκόμος» (1986) και το «Τοπίο στην Ομίχλη» (1988) και το «Μετέωρο βήμα του Πελαργού» (1991), όλες πολυβραβευμένες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το 1995 «Το βλέμμα του Οδυσσέα» κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες ενώ τρία χρόνια αργότερα, το 1998, το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες κέρδισε η «Μία αιωνιότητα και μία ημέρα».
Το 2004 παρουσίασε το πρώτο μέρος της τριλογίας που ετοίμαζε, το «Λιβάδι που δακρύζει».
1:21 μ.μ.
Κείμενο: Αλεξάνδρα Τσόλκα
Και ενώ η Ελλάδα αναστενάζει με τουρκικούς νταλκάδες και οι πιτσιρίκες πίνουν νερό σε ονόματα όπως Κενάν και Αμπντούλ, οι Τούρκοι συνεχίζουν ακάθεκτοι το πολιτιστικό τους ιμπέρια. Μια νέα ταινία, έρχεται να θυμίσει μια από τις πιο μαύρες στιγμές στην ιστορία όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά μια μεγάλης πολιτιστικά αυτοκρατορίας, όπως το Βυζαντινό, όπου άλλαξε το μέλλον όλης της Δύσης και των αξιών της.Η νέα ταινία με τίτλο "Άλωση 1453" ή "Fetih 1453", κόστισε περισσότερα 17 εκατ. δολάρια και χρειάστηκε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί. Εξιστορεί επικά την ζωή του Μωάμεθ ως την μαύρη μέρα -για μας- της 29ης Μαΐου του 1453, που το μογγολικό φύλο των Τούρκων καρφώνει τα μπαϊράκια του στηνΒασιλεύουσα. Έχει ήρωες, έρωτες, θρησκεία, σκηνές πανοραμικές αξιόλογης υπερπαραγωγής τύπου Hollywood, ματοβαμενα ηλιοβασιλέματα και προβάλλεται ήδη στην Τουρκία, ενώ τον Φεβρουάριο θα βγει σε ΗΠΑ και Βρετανία.Διάβαζα από τους ειδικούς δημοσιογράφους στα κινηματογραφικά, πως ο σκηνοθέτης, ο Φαρούκ Ακσόι, «παραλείπει να μας δείξει σημαντικές πτυχές της ιστορίας όπως τις λεηλασίες και τις μαζικές σφαγές Ελλήνων», προφανώς για να προσδώσει μια οικουμενικότητα στην ταινία και να στοχεύσει στα μεγάλα βραβεία του κόσμου και στην καταξίωση. Είναι η ακριβότερη ταινία στην ιστορία της Τουρκίας ενώ μόνο το τρέιλερ, κόστισε 600 χιλιάδες δολάριακαι γυρίστηκε σε 1,5 μήνα!Οι Τούρκοι κάνουν την δουλειά τους. Μπορεί στο παρελθόν διανοούμενοι και καλλιτέχνες να φιμώνονται από τα στρατιωτικού τύπου καθεστώτα και συχνά να φυλακίζονταν, αλλά οι δημιουργοί τους τώρα προσεγγίζουν την ιστορία τους και τις μεγάλες θεματικές εθνικές τους ενότητες με την σύγχρονη μάτια, την τεχνολογία, την τέχνη.Μια τέχνη που από την εποχή του αρχιτέκτονα της προπαγάνδας Γκεμπελες, μπορούσε να επιβάλει απόψεις, να αλώνει χειρότερα από το Μωάμεθπολιτισμούς και πολύ πιο ύπουλα.Προσωπικά δεν αντέχω να δω τα τούρκικα σίριαλ που κάνουν θραύση, όσο κι αν είναι περισσότερο καλογυρισμένα από τα δικά μας, όσο και αν παίζουν όμορφα πλάσματα και αν δείχνουν χλιδές και πολυτέλειες στις οποίες είμαστε εθισμένοι και τις έχουμε ανάγκη, κατά όπως φαίνεται. Το «ένας αγάπησε μια και τους εμπόδιζαν οι κακοί», το κατανοώ αν και δεν το βρίσκω τόσο αθώο. Το μόνο που με φοβίζει είναι πως στην Ελλάδα μυημένοι πια στην τουρκική ερωτική λιγωμάρα, θα σπεύσουμε να δούμε και αυτή την ταινία -την μαύρη για μας επιμένω- και θα υπάρξουν πλήθος κυρίες που θα βρουν σαγηνευτικά γοητευτικό τον ηθοποιό που παίζει τον Μωάμεθ.Δεν πάσχω από εθνικισμό, ή υπερπατριωτισμό, ούτε καταλαμβάνομαι απόθρησκευτικές εμμονές. Πιστεύω πως οι λαοί ανταλλάσσουν πολιτισμό και πως οι μεγάλοι δημιουργοί συνομιλούν οικουμενικά και διαχρονικά μέσα από τις δουλειές τους, ενώ αποτυπώνουν εποχές, ψυχές και πραγματικότητες στην αιωνιότητα. Όμως καλλιτεχνική αξία είχε και η Λένι Ρίφενσταιλ που δεξί χέρι του Γκεμπελς και αγαπημένο παιδί του Χίτλερ αποτύπωνε στο σελιλόιντ το μεγαλείο του Τρίτου Ράιχ. Άρα, το θέμα δεν είναι η καλλιτεχνική αξία, αλλά το τι κάνει ο δημιουργός με αυτήν!Και πάτε στοίχημα πως ύστερα από την πλύση εγκέφαλου με τα τούρκικα σίριαλ, αν βρεθεί εταιρεία διανομής στην χώρα μας, θα είναι πλήθος οι κυρίες που θα πούνε «πάω σινεμά, παίζει ένα καλό Τούρκικο»;
Κείμενο: Αλεξάνδρα Τσόλκα
http://www.queen.gr
11:03 π.μ.
